Marco Pastors (fractievoorzitter Leefbaar Rotterdam en adviseur uitvoeringskwesties publieke sector) heeft afgelopen week een stuk in de Volkskrant geschreven over de etniciteit-registratie in de gemeente Rotterdam en de uitspraken van het CBP. Lees hier het volledige artikel.

De gemeente Rotterdam wordt op de vingers getikt door het College Bescherming Persoonsgegevens. Rotterdam heeft verzuimd aan te tonen dat het registreren van de etniciteit van risicojongeren heeft gewerkt. De deelgemeente Charlois, het onderdeel van de gemeente dat dit beleid uitvoert, is zelf wel overtuigd van het nut, ‘anders waren we er nooit aan begonnen’. Deze laconieke opmerking moet natuurlijk worden veroordeeld. Van een professioneel bestuur (maar ja, deelgemeenten, PvdA...) wordt meer verwacht.

Ondertussen leidt dit Rotterdamse geklungel er wel toe dat verstandig beleid vanwege bestuurlijke en ambtelijke luiheid wordt verboden door het College Bescherming Persoonsgegevens. Voorzitter Kohnstamm is in de Volkskrant van zaterdag opvallend welwillend: hij heeft diverse malen gevraagd aan te tonen dat de specifieke aanpak beter werkt dan de generieke. ‘Dat kunnen ze niet. Sorry maar als je na acht (ik denk overigens 6, mp) jaar nog steeds niet de moeite hebt genomen om te meten of je beleid werkt, kun je van mij niet verwachten dat ik zeg: u handelt weliswaar in strijd met de wet, maar neemt u dan nog maar wat langer tijd’. Kohnstamm heeft daar natuurlijk een punt. De verworvenheden van het Leefbaar-bestuur worden hier verklungeld, niet door Kohnstamm, maar door Rotterdam zelf.

Het is niet moeilijk aan te tonen wat de effecten van dit beleid zijn. Rotterdam heeft verschillende deelgemeenten, die niet allemaal etnisch registreren. Resultaten in Charlois kunnen worden vergeleken met anderen. Wat dat betreft is de schade die door het CBP-besluit wordt aangericht misschien te herstellen. Erger is echter dat we met dit besluit van het CBP nog steeds letterlijk de vorige oorlog aan het voeren zijn. De afkomst/cultuur/religie-doet-er-niet-toe-wetgeving is grotendeels gebaseerd op de Holocaust, in tijden waarin gesloten natiestaten de norm waren, en iedereen veilig moest zijn in het land waar hij rechtmatig verblijft. Verder kon iedereen voor zichzelf zorgen en was er consensus dat de voorzieningen die in dat land voor autochtonen gelden ook door immigranten mogen worden gebruikt. Als immigratie een bijverschijnsel is, kan zo’n land zich die gelijkheidswetgeving ook veroorloven.

Inmiddels is onze samenleving echter aan het globaliseren. Informatie over waar het leven beter is vliegt de wereld over, en in bijna hetzelfde tempo vliegen de migranten in tegengestelde richting. In Wetgeving die zegt dat iedereen die toestemming krijgt om te blijven, onmiddellijk gelijk is, schiet tekort. Het kan tijden duren voordat mensen werkelijk aangepast zijn in het land van aankomst. Volgens  Aboutaleb vier generaties zelfs. Dat is belachelijk lang, zo moeilijk is het hier nu ook weer niet. Het geeft wel aan dat er een lange periode is dat iemand zich al wel heeft geabonneerd op Nederland, maar de spelregels nog niet kent. In die periode helpt het om mensen die al een probleem hebben, zoals risicojongeren, specifiek van A naar B te helpen. Daarvoor moet je niet alleen weten wat B is, maar ook zorgen voor een gericht afscheid van A, en dat is bij een Marokkaan uit het rifgebergte, anders dan bij een Antilliaan uit Koraalspecht.

Het CBP moet door bestuur en politiek die kant op worden geholpen, en de naar binnengekeerde wetgeving die tot nu toe nationaal en internationaal wordt gehanteerd, moet worden aangepast aan onze open samenleving. Het stadsbestuur van Rotterdam is tot nu toe achterover blijven hangen. We moeten in de gemeenteraad en in de Tweede Kamer maar weer redden wat er te redden valt. Het kabinet komt nog deze maand met een eigen oordeel over etnische registratie. De denkkracht en het lef van kabinet en kamer schat ik hoger in dan die van bestuurlijk en ambtelijk Rotterdam. Met het College Bescherming Persoonsgevens valt best te werken, het wordt alleen wel tijd de 20-ste eeuwse opvattingen en het bijbehorende instrumentarium over etnische registratie te herijken. 

Marco Pastors
Fractievoorzitter Leefbaar Rotterdam en adviseur uitvoeringskwesties publieke sector